Cando Uxía atopou a carta, xa pasaran vinte anos. Estaba agochada entre as páxinas dun libro vello, un deses que súa nai nunca lle deixaba tocar. O sobre amarelado levaba o seu nome, escrito cunha caligrafía que recoñeceu ao instante: a do seu pai.
El desaparecera cando ela tiña seis anos. Sempre lle dixeran que marchara sen mirar atrás. Que non quixera saber nada máis.
A carta contaba outra historia.
Nela, o seu pai falaba de erros, de decisións precipitadas, pero tamén de amor. Explicaba que cada ano intentara volver, que escribira moitas veces, pero que nunca recibira resposta. Aquela fora a última carta antes de renderse.
Uxía sentiu como se lle rompese algo por dentro. Durante anos construíra unha ausencia chea de rancor… sobre unha mentira.
Esa mesma tarde, foi á casa da súa nai coa carta na man. Non gritou. Non chorou. Só preguntou:
—Por que?
A resposta foi un silencio longo, pesado, cheo de culpa.
Esa noite, Uxía escribiu unha nova carta. Non sabía se o seu pai seguiría vivo, nin se chegaría ao seu destino. Pero, por primeira vez, sentía que estaba a reconstruír algo que nunca debería terse roto.
Dedicado:
Para todos e todas as fillas e fillos que creceron coa ausencia dun pai, coas preguntas sen resposta e cos abrazos que nunca chegaron. Porque, ás veces, a ferida máis fonda non é a da ausencia… senón a de non saber por que.
