Aquel rosal non só adornaba a entrada da súa casa, tamén daba a benvida a todo o que alí acontecía: risas, visitas, días bos e outros non tanto. Sempre estaba aí, firme, florecendo coma se soubese que a súa misión era facer máis fermosa a vida.
Un día, case sen facer ruído, levei un pequeno esqueixe. Nada importante, pensei. Só un anaquiño daquel rosal.
Pero o tempo, que entende de raíces máis ca ninguén, fixo o seu traballo.
Hoxe florece na miña casa, igual de forte, igual de fermoso. E cada vez que o miro, sei que non é só un rosal: é un anaco de historia que decidiu quedar comigo.
