Cando escribes, fas as palabras desde un lugar moi concreto: desde o que sentes, desde o que viviches, desde aquilo que aínda non soubeches nomear doutra maneira. Pensas, ás veces sen decatarte, que quen te lea entenderá o texto do mesmo xeito, que percibirá as intencións, os silencios e mesmo as emocións tal e como naceron en ti. Pero a escrita, unha vez solta, deixa de pertencer a quen a crea.
O texto viaxa só. Chega a mans alleas, a vidas distintas, a corazóns cargados de historias propias. E alí transfórmase. O lector non le co teu pasado nin coa túa mirada: le coa súa memoria, coas súas ausencias, coas súas perdas e desexos. Cada palabra convértese nun espello no que se recoñece, aínda que non fose esa a túa intención inicial.
Así, mentres quen escribe fala desde o seu punto de vista, quen le reconstrúe en silencio. Leva o texto á súa propia vida, dálle un sentido novo, ás veces afastado do orixinal, pero profundamente verdadeiro para el. Porque escribir é soltar, e ler é apropiarse; e nese encontro imperfecto, cheo de malentendidos fermosos, é onde a literatura cobra vida.
