Nas entrañas da Ribeira Sacra, onde o Sil lambe as pedras ancestrais, Xosé cargaba bloques de granito para a nova ponte. Cada alba, o capataz dicía:
—Unha hora extra sen paga, ou buscas outro curro.
Xosé calaba. A dor nas costas medráballe coma un meigallo vello.
Un día, o cansazo pesou máis ca o ferro e o martelo esvarou. O capataz caeu. A ponte tremeu.
Cando os xefes chegaron, atoparon a estrutura perfecta, sen fendas. Mais Xosé non estaba. Desde entón, a sombra do canteiro segue traballando, invisíbel, levantando algo máis ca pedra.
A ponte resiste as tormentas. Os obreiros din que, ás veces, o vento ri.
