Todo empezou cun regalo da miña filla: unha pequena xoia de resina cunha mimosa no seu interior. Non era só bonita; tiña algo difícil de explicar, coma se gardase un instante intacto, suspendido para sempre. Cando a levei posta, pensei que había cousas que non deberían desaparecer nunca.
Por iso comecei a facer as miñas propias pezas. Ao principio eran só probas, pequenos intentos para min mesma, momentos de calma que quedaban atrapados na resina mentres o mundo seguía correndo fóra. Sen darme conta, fun enchendo caixas enteiras.
Moitas veces dinme que debería vendelas. Sorrío, porque non entenden que non nacen para iso. Algunhas, é certo, véndoas de maneira puntual, pero non é o importante. O importante é outra cousa: escoller a quen regalalas.
Porque cando entrego unha das miñas xoias, non entrego só cores nin formas. Entrego o tempo que pasei facéndoa, o silencio das tardes nas que me sentín en paz, e a decisión consciente de dicir: quero que sexas ti quen leve isto. Gústame pensar que, mentres esa persoa a leve posta, unha pequena parte de min camiña con ela, discreta, luminosa, acompañándoa sen facer ruído.
E quizais, dentro de moitos anos, cando alguén pregunte de onde saíu esa pequena peza brillante, alguén sorrirá e dirá:
“Regaláronma.”
E nese instante, sen que ninguén o saiba, eu seguirei estando aí.
Mary F Folgueira.2026
