Non sei en que momento a vida che dá a volta e pasas de coidar a ser coidada. Un día estás na túa casa, entre cousas que coñeces, o teu vaso, o teu sillón, o reloxo da parede marcando o tempo da túa vida… e ao seguinte estás aquí, nun cuarto compartido cunha descoñecida que fala durmindo e suspira lembrando a alguén que xa non vén.
Cando cheguei, sentín que me arrincaban do chan. De súpeto, sen barrio, sen veciños, sen esas pequenas rutinas que te fan sentir viva. Primeiro foi o desconcerto, despois a rabia e finalmente a tristura esa que se che mete nos ósos e non hai medicación que a quite.
Co tempo aprendes a adaptarte, porque non queda outra. Aprendes os horarios, as voces, o cheiro a desinfectante que xa nin notas. Falas con quen podes, ris cando se pode, e calas cando doe. Aquí as amizades duran pouco: hoxe tomas café con alguén, e mañá a súa cadeira queda baleira.
Ás veces penso que o final da vida non debería ser así. Cando os meus fillos eran pequenos, eu non os deixei nunca atrás. E agora, mírome aquí, á espera, con fotos enriba da mesiña e unha manta que xa non quenta tanto.
Non culpo a ninguén, que cada quen sabe as súas circunstancias. Só pido que, mentres quede tempo, alguén me mire aos ollos e me fale polo meu nome. Que me fagan sentir que aínda son persoa, non un número máis nesta casa grande onde o silencio pesa máis que a idade.
Mary F Folgueira.2025
