Volvín á casa despois de tantos anos, coa escusa de vendela, pero no fondo andaba a buscar algo que nin eu sabía nomear.
A cociña estaba igual ca sempre: a mesa de madeira, a fiestra entreaberta, aquel arrecendo imaxinado a caldo ao lume mansiño.
Fun abrindo os caixóns como quen remexe nos recordos, e nun deles apareceu o seu mandil, aínda manchado de vida. Achegueino á cara e, por un anaco, todo volveu: as súas mans engurradas dándolle voltas á pota, e a súa voz cantaruxando.
Nunca fun quen de repetir as súas receitas. Tenteino mil veces, pero sempre lle faltaba algo.
Hoxe decateime do que era.
Porque o mellor da comida da avoa…
nunca estivo no prato.
