O primeiro día pensamos que era fría.
Non pola temperatura, senón pola maneira en que o silencio nos quedaba mirando. A casa tiña os espazos demasiado exactos, coma se aínda soubese onde colocar a alguén que xa non estaba.
Ao principio chamámoslle imaxinación.
O rechiar á mesma hora, a luz que parecía deterse nun punto do corredor, esa sensación de chegar tarde a unha conversa que comezara antes ca nós.
Co tempo aprendemos as normas.
Non mover certo moble. Non pechar de todo unha porta. Deixar unha lámpada acesa aínda que non fixese falta. Non era medo. Era cortesía.
Os nenos preguntaron unha vez.
Dixémoslles que as casas lembran. Que algunhas tardan máis en afacerse. Non falamos da muller, pero a casa si: no coidado co que sostía as noites, na maneira de non deixarnos sós de todo.
Un día deixamos de sentirnos hóspedes.
Non porque a memoria marchase, senón porque nos fixo sitio. A casa ensanchou o aire, aceptou voces novas sen soltar as antigas.
Agora vivimos aquí.
Pero sabemos algo.
Non somos os primeiros.
E, se o facemos ben,
tampouco seremos os últimos en seren lembrados.
Mary F Folgueira.2025
