Grant naceu o 18 de maio de 2018, pero para nós sempre pareceu que xa estaba antes, como se chegase cando nós precisabamos completar a nosa vida sen saber que faltaba algo. É un bodegueiro de sete anos, co seu carácter, coas súas regras, cos seus teimosos costumes, e, curiosamente, co noso mesmo xeito de ser. Quizais por iso encaixou tan perfectamente.
Na metade das costas, un pouco cara atrás, leva un círculo negro. É o seu botón de on-off. Cando está aceso, a casa cambia: garda enerxía, alegría, movemento, risa. Cando se apaga, todo se calma. Observalo é ver como a vida se reorganiza ao seu redor.
Agora que non hai nenos na casa, Grant é o pequeno, o noso fillo perruno.
A nosa alegría constante, a que nos recorda que a vida non se mide en tarefas ou responsabilidades, senón en pequenos momentos de presenza. Pola mañá colócase preto do frigorífico, abre a boca e fai am-am. Non esixe, pregunta. Se toca, toca; se non, vai á súa comida sen drama, cunha paciencia que nos sorprende.
Gústalle todo aquilo que el escolle: cenorias, chícharos, patacas fritidas, carne, e iogures… só algúns, nunca todos. Ten criterios, manías, regras propias, e nós aprendemos a convivir con elas. Aprendemos que o amor tamén é aceptar límites e costumes sen tentar cambialos.
Cando non temos corpo para xogar, apaíase só: construír unha montaña coa súa mantita, deixar caer a pelota de tenis e vela rodar é un xogo que se reinventa cada día. Conserva os seus xoguetes desde que era cachorro, móveos de sitio, arrástraos, pero nunca os perde. Cada obxecto ten sentido para el, e nós aprendemos que a vida tamén o ten, aínda que non sempre o vexamos.
Grant non é só un can. Non é unha mascota bonita que amamos. Grant é parte de nós. É o noso ritmo, a nosa alegría, a nosa rutina e a nosa sorpresa. É como se nos devolvese todo o que damos e máis, sen falar, sen xuízo, sen pedir nada máis que presenza. É a nosa vida organizada en catro patas, e nada do que digan os demais cambia iso.
Mary F Folgueira.2026
