Coñecinte cando eramos demasiado novos para entender o destino. Eu tiña catorce anos, ti quince, e o amor pasou por diante de nós sen facer ruído. Tres anos despois recoñeceunos: ti xa tiñas unha vida feita, eu aínda estaba aprendendo a vivir. Amámonos durante cinco anos roubados ao tempo, intensos, verdadeiros. Marchei porque a miña xeración pedíame noites, risas e liberdade, aínda que o corazón quedou contigo. Non foi falta de amor; foi a vida empurrando sen preguntar. E non quedou outro remedio que aprender a quererte dende a distancia.
