Na miña rúa había unha señora chamada Maruxa que cociñaba mellor ca todo Internet xunto.
E mira que Internet ten receitas. Ten vídeos. Ten chefs berrando. Ten xente botándolle flores comestibles á tortilla coma se fose un xardín botánico.
Pero Maruxa non precisaba nada diso.
Maruxa cociñaba cun mandil cheo de fariña, unha culler de pau medio torcida e unha frase que daba auténtico medo:
—“Eu fágoo a ollo.”
E claro. “A ollo” podía significar:
medio quilo,
tres patacas,
ou unha intervención divina.
Nunca se sabía.
Entrar na casa de Maruxa era como entrar nun santuario galego do colesterol feliz.
Sempre ulía a algo. Nunca sabías exactamente a que. Pero ulía a:
cebola amodiño no lume,
pan acabado de cocer,
café recén feito,
e decisións que o médico desaprobaría profundamente.
O máis incrible era que xamais medía nada. Nada.
Nin o sal. Nin o aceite. Nin o tempo.
Ela metía a culler na pota, probaba e dicía:
—“Fáltalle alegría.”
E automaticamente aparecía un chorro de viño, un pouco máis de unto ou media barra de pan dentro do guiso.
Porque en Galicia moitas receitas non se cociñan. Negócianse.
Unha vez intentei apuntarlle unha receita.
ERROR.
—“Maruxa, canto arroz lle botas?”
E ela:
—“O que pida.»
PERDOA.
¿QUE SIGNIFICA ISO?
¿O ARROZ FALA? ¿MANDA SINAIS? ¿TEN SENTIMENTOS?
Pero ela seguía cociñando tranquilísima mentres eu intentaba sobrevivir mentalmente.
Logo estaban as súas cantidades imposibles.
“Un pouco” de aceite parecía outro Prestige. “Unha pizca” de sal podía salar o Atlántico enteiro.
E aínda así… quedaba perfecto.
Perfecto.
Iso si, Maruxa tiña unha norma sagrada: ninguén podía axudar na cociña.
Unha vez tentei remover unha pota e apartoume a man tan rápido que pensei que acababa de desactivar unha bomba nuclear.
—“Quieta aí, que cortas a salsa.”
A día de hoxe aínda non sei se se corta a salsa ou se te cortan a ti.
Internet agora ten receitas de:
“cociña molecular”,
“espumas aromáticas”,
“deconstrución de sabores”.
Maruxa deconstruía outra cousa: a paciencia humana.
Porque mandábate buscar ingredientes no medio da receita.
—“Baixa correndo á tenda e tráeme ovos.”
—“¿Cantos?”
—“Xa veremos.”
MARABILLOSO.
TODO PERFECTAMENTE ORGANIZADO.
E logo chegaba o momento máis perigoso:
—“Proba isto.”
Aí xa non había escapatoria.
Porque aínda que estiveras chea, aínda que acabases de comer, aínda que prometeras empezar dieta o luns…
probabas.
E automaticamente daban ganas de chorar un pouco.
Porque sabía a infancia. A cociña quente. A domingos eternos. A xente falando alto mentres a pota fervía. A pan mollando na salsa. A vida de antes.
Sabía a verdade.
Internet ten millóns de receitas.
Pero ningunha sabe dicir:
—“Come máis, muller, que estás no aire.”
como o dicía Maruxa.
E eu creo sinceramente que aí está o ingrediente secreto que ningunha pantalla poderá copiar xamais.
Mary F Folgueira.2026
