Son Piscis.
Nacín o 3 de marzo de 1968, un domingo, ás 12 da mañá, nun ano bisesto.
Teño o cerebro sempre en marcha. Sempre pensando, organizando, imaxinando, preocupándome por algo. Si, son desas que necesitan que todo estea ben. Que a miña familia estea tranquila. Eu quero harmonía, quero estabilidade. E ocúpome de que así sexa.
Preocúpome moito. Ás veces demasiado. Pero esa é a miña maneira de querer.
Son doce, si. Empática. Intuitiva. Percibo as mentiras e os halagos falsos a quilómetros. Non necesito que me expliquen o que xa estou vendo. E iso protéxeme.
E necesito a auga. Nacín ao lado do río Miño e despois fun vivir preto do mar, en Ortigueira. Non é casualidade. A auga cálmame, céntrame, equilíbrame. Cando estou preto do mar, estou no meu sitio. É coma se o meu carácter se ordenase. Sensible por dentro, forte por fóra. Como a auga: parece tranquila… ata que se move.
Non me gusta que me digan o que teño que facer, nin o que teño que dicir. Son o suficientemente maior para saber quen son e como actúo. Non necesito correctores de vida.
Non tolero comentarios gratuítos do tipo “ai, engordaches” ou “ai, estás maior”. Perdona, mirácheste ti? Cada quen que se ocupe do seu espello.
Odio as inxustizas. Enérvanme. Aí é onde aparece o meu carácter. Porque si, teño carácter. Son tranquila… ata que cruzan unha liña. E cando a cruzan, márcaa. Non monto dramas por todo, pero cando algo me parece inxusto, non calo.
Non son rencorosa. Pero tampouco son inxenua. Se alguén me fai unha faena, algo cambia. Podo seguir sendo correcta, pero xa non será igual. Non é vinganza, é memoria. E é límite.
Desespérame a xente que non se implica. Se hai algo que resolver e eu dou o paso, espero resposta. Non me gusta dar todo e non recibir nada a cambio. Non son unha ONG. Creo na reciprocidade. No compromiso. No “estamos xuntos nisto”.
Cos anos volvínme máis selectiva. Máis sibarita. Busco paz, si. Como dicía a miña sogra: “haxa paz”. E quéroa. Pero que ninguén se equivoque: o demo está dentro. Tranquilo, controlado… pero sae se fai falta.
Ás veces penso que debería ser menos intensa, menos pendente de todo. Pero non me sae. Porque son protectora. Porque son guerreira cando toca. Porque son sensible e forte ao mesmo tempo.
Non son perfecta.
Non son branda.
Non son dura sen motivo.
Son coherente.
Son intuitiva.
Son protectora.
Son clara.
E como di a canción do grupo El Sueño de Morfeo…
Esta son eu.
