Ti, que destilas veleno con graza de doncela,
que rompes espellos só por ver sangrar o reflexo,
que xogas a ser Deus porque o Demo che queda pequeno:
aquí me tes, escribíndoche… outra vez.
As túas mans cheiran a incendio e a mentira fresca,
as túas promesas son fendas no chan da miña cela.
E aínda así, ¿sabes que é o peor?
Que se mañá me ofreces o ceo,
pedirei quedar no teu inferno…
con tal de que sexa noso.
Asinado: a tola que preferiu afogarse na túa risa
antes que respirar sen a túa voz.
