Medrei nunha época na que a infancia ulía á rúa, á merenda envolta en papel e a tardes que semellaban non rematar nunca. As horas pasaban entre xeonllos esfolados, xogos inventados con calquera cousa e a certeza de que o mundo enteiro cabía no noso barrio. Non tiñamos présa por medrar, e tal vez por iso todo era tan grande, tan auténtico.
Subíame ás árbores cos meus curmáns coma se fosen montañas máxicas, e desde arriba sentiámonos invencibles. Nas festas collíalle puros ao meu padriño, convencida de que ninguén notaría a nosa aventura clandestina.
Polo Entroido disfrazabámonos coa roupa que aparecía pola casa dos avós, o que fose saíndo polos corredores e armarios. Nos pés calzabamos unhas botas enormes, que imaxino que serían do meu avó ou do meu tío. Nas casas ás que iamos, algunhas tiñan lama —era inverno, claro—, e ao volver para a casa as botas quedaban cravadas e saían os pés por riba… imaxinade a escena. Entre iso e a bebida espirituosa que nos ofrecían “para animar”, xa podedes imaxinar como chegabamos.
Medramos sen decatarnos, e un día o mundo cambiou. Pero aquela maneira de vivir quedou dentro, coma unha pequena brúxula que aínda hoxe me lembra quen son: unha rapaza de entón, coas mans sucias, o corazón valente e un feixe de historias que aínda me fan sorrir.
