Din que o ano ten catro estacións, pero ninguén fala das que medran por dentro.
Para min, a primavera non comeza no calendario. Comeza unha mañá calquera, cando saio ao xardín e descubro unha flor onde xuraría que só había terra durmida. “Ai! ¿E isto cando naceu?”, dígome, coma se a vida estivese a traballar en segredo mentres eu dubidaba. A primavera érgueme antes ca o espertador. Ponme luz nos ombreiros. Lémbrame que non todo o que parece morto o está.
O verán, en cambio, sobrepásame. O sol cae coma unha manta demasiado grosa e róubame o aire. Todo é excesivo: a luz, o ruído, a calor pegada á pel. Abrúmame tanta claridade, coma se non deixase espazo para a sombra onde descansar. Busco recunchos frescos e falo menos, coma se a calor tamén gastase as palabras.
O outono… o outono pésame no peito. As follas que caen non me parecen poesía, senón despedidas. Cada árbore que se baleira recórdame que algo remata. Hai quen ve cores cálidas; eu vexo ausencias elegantes. E aínda que intento convencerme de que é só un ciclo, esa caída atrávésame coma se fose miña.
O inverno é o máis contraditorio. Pode entristecerme cando os días se encollen e a chuvia non dá tregua, cando todo está enchoupado e gris. Son piscis e gústame a auga, si, pero ata certo punto. Demasiada humidade cálame máis alá do abrigo. Porén, hai algo do inverno que me salva: acender a lareira. Escoitar o estalido da madeira ao rachar, o lume respirando amodo. Ese son ordéname por dentro. Dáme unha paz antiga, coma se o mundo puidese reducirse a esa luz tremendo na parede. E entón iso ten o seu aquel, como din os de Noia, o inverno tamén sabe quedar.
Supoño que non son só estacións. Son estados de ánimo con data aproximada. A cada persoa flórelle ou cáelle algo distinto cando muda o vento. Porque o clima non só transforma as árbores: tamén afina ou desafina o carácter.
E ao final, quizais a vida sexa iso: aprender que mesmo baixo a terra máis fría, algo segue a prepararse para agromar.
