Aos meus 57 anos, o inverno xa non é só unha estación:
é un recordatorio.
Dime en voz baixiña que tamén eu pasei xeadas, e que aínda así sigo aquí, con máis vida da que ás veces penso.
Cando o frío me envolve, sinto primeiro ese golpe de dureza…
pero logo vén outra cousa: unha especie de calma que me abraza polos ombros, como dicíndome “descansa, que tamén o mereces”.
As árbores espidas conmóvenme dunha maneira que antes non entendía.
Vexo nelas unha valentía inmensa: quedar á vista, sen adornos, confiando en que volverá chegar o tempo de florecer.
E entón penso en min, nas veces que tamén tiven que soltar, perder, recompoñerme… e sigo sorpréndendome da miña propia forza.
Cando a neve cae, non me sinto soa.
Sinto que o mundo baixa o volume para que eu poida escoitar o que de verdade me move.
E ás veces esa voz dóeme, outras cúrame… pero sempre me guía.
Aprendín que a esperanza non sempre chega en forma de luz intensa;
ás veces é un brillo pequeno no medio da brancura, un chisquiño de calor que aparece xusto cando pensas que nada se move.
Por iso agora acepto o inverno sen loitar contra el.
Déixome levar polo seu silencio, pola súa verdade, polas súas mans frías que, dalgún modo, tamén saben acariciar.
Porque sei que, despois de todo isto, a primavera regresará.
Volverá con flores, con risas, con días máis longos…
e eu estarei preparada para recibilo todo.
Porque no fondo, incluso no frío máis fondo,
hai algo dentro de min que nunca deixou de querer volver florecer.
Mary F Folgueira.2025
