A casa leva en pé dende 1935.
Ao seu carón, a veciña leva vinte anos na casa colindante.
A casa histórica resistiu guerras, invernos e silencios.
Segue no seu sitio.
Non berra, non arranca, non reclama: só permanece.
Ela, en cambio, arrincou os marcos. Todos.
Perdeu no xulgado.
Pagou.
E volveu.
E segue facendo o que lle dá a gana.
Vinte metros de absurdo.
Cortar a herba como quen ocupa territorio.
Repetir diante dos compradores: “Iso é meu”.
Vive nunha vida imaxinaria e de conflitos, entre fillos, irmáns, país, veciños.
Sempre liada, sempre a facer dano.
Non é feliz.
E quen non é feliz, non pode facer felices aos demais.
Non quere a ninguén, e iso faise visible en cada acto.
Vive na súa teima , afastada do mundo, sen aceptar afecto nin ofrecer cariño.
E, ao final, quen se cruza con ela percibe o baleiro que arrastra consigo.
A terra pide terra.
Os límites teñen memoria.
A vida non se dobra por berrar máis alto.
A casa de 1935 segue en pé.
As leiras seguen no seu sitio.
E ela, coa súa teima, loita contra nada.
Porque todos acabamos sendo pasto do que somos.
A súa teima tamén.
