Non fixo falta palabra ningunha. Hai silencios que pesan máis ca un discurso, e miradas que deixan claro o que non se di.
A idade xa non serve de escusa, nin o descoñecemento de abrigo. Hai límites que un debería recoñecer sen necesidade de avisos, fronteiras que se cruzan só por neglixencia ou vaidade.
Ela, sabíao. Sentiu o xeo discreto da distancia, o xesto que se pecha, a confianza que se dobra en silencio.
E aí entendeu, aínda que non o confesase, que cando un é adulto sabe o que fai… e tamén o que rompe.
