Din que o outono é poesía: follas douradas, aire frío que esperta, tardes que se acurtan sen présa.
Pero para min sempre foi unha fenda silenciosa, aberta sen aviso.
Mentres as árbores soltan o que xa non lles serve, eu aférrome ao que pesa.
A luz enmudece cedo, e con ela tamén se apaga algo en min.
Hai quen atopa calma no murmurio da choiva; eu só escoito o latexar lento da tristura,
coma un reloxo que perde area.
E aínda así, ás veces, entre tanto gris, queda unha folla vermella prendida nunha póla, desafiando o vento.
Entón penso que, talvez, eu tamén poida aguantar un pouco,
coma esa folla.
Só necesito respirar fondo, e lembrar que non todo o que pesa é para sempre.
A primavera sempre acaba chegando — incluso para min.
