Véxote vir, soidade.
Traes o rumor do vento que se cansou de chamar ás portas,
e o arrecendo da chuvia que se quedou sen brazos onde caer.
Aprendín os teus pasos: ese leve crepitar co que anuncias
que todo volve ser meu, incluso o silencio.
Séntaste sen falar,
coma quen sabe que non fai falta explicar o regreso.
O reloxo latexaba, a cunca arrefría o último grolo,
e entre ti e máis eu instálase unha calma antiga,
esa que só coñecen quen xa deixou de esperar.
Ás veces penso que marchaches,
pero abóndame un intre de quietude para sentirte de novo,
rozando a beira dos meus pensamentos,
coma unha sombra que tamén ten fame de compaña.
E entón entendo:
non es castigo nin refuxio.
Es apenas a forma que toma o mundo
cando o ruído se vai.
Mary F Folgueira.2025
